Το καλοκαίρι του 1975, δέκα επιφανείς Αστακιώτες —οι Λάμπρος Δημόπουλος, Πάνος Ντίνος (Καραμέλας), Τάκης Σούρλας, Θωμάς Φουρλάνης, Γιώργος Γαλάνης (ο μόδιστρος της εποχής), Μάκης Μπαμπούρης, Ανδρέας Διάκατος, Μάκης Διαμάντης (για πολύ λίγο διάστημα) και κάποιοι άλλοι που δυστυχώς η μνήμη μου ασθενεί— αποφάσισαν να δρομολογήσουν τις απαραίτητες ενέργειες, ώστε η ομάδα του Αστακού, ο ΗΡΑΚΛΗΣ, να οργανωθεί επίσημα.
Μέχρι τότε, ο Ηρακλής ήταν μια «ομάδα καλοκαιριού». Αγωνιζόταν σε φιλικούς αγώνες με άλλες ομάδες του Νομού χωρίς επίσημη ιστορική σημασία, καθώς το όνομα λειτουργούσε περισσότερο ως «ταμπέλα» για να υπάρχει διάκριση κατά τη διεξαγωγή των αγώνων. Οι συμφωνίες για τα παιχνίδια αυτά ήταν απόρροια προσωπικών σχέσεων ορισμένων παραγόντων, χωρίς καμία επίσημη διοικητική ευθύνη.
Οι συγκεκριμένοι Αστακιώτες, λοιπόν, αντιλήφθηκαν ότι δεν νοείται πρωτάθλημα Αιτωλοακαρνανίας χωρίς τον Αστακό! Έτσι, κίνησαν τις διαδικασίες με την ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας και ξεκίνησε το βασικό και δύσκολο κομμάτι: η συγκομιδή ποδοσφαιριστών. Πράγματι, ένας ικανός αριθμός νέων ανθρώπων με ποδοσφαιρική αξία (κατά 90% μαθητές Γυμνασίου) ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα. Η διαδικασία υπογραφής των δελτίων ξεκίνησε στο οίκημα που σήμερα στεγάζεται το μανάβικο του Νικήτα, δίπλα στο περίπτερο του Κακαβά.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι, όταν ήρθε η στιγμή να υπογράψω, ο Μάκης Μπαμπούρης με ρώτησε την ηλικία μου. Ήμουν 15 τότε, και με ενημέρωσε πως ήταν απαραίτητη η υπογραφή γονέα ή κηδεμόνα. Πού να πάω στον πατέρα μου; Ούτε που θα το άκουγε! Θα το έσκιζε αντί να το υπογράψει. Έτσι, στράφηκα στη μητέρα μου, η οποία «με πόνο ψυχής» υπέγραψε ως γονέας και έτσι απέκτησα δελτίο!
Την επομένη προσήλθαν και πολλοί άλλοι, κυρίως μαθητές, που μέχρι τότε συγκροτούσαμε ομάδες ανά γειτονιά και κάθε Σάββατο δίναμε «μάχες» σώμα με σώμα στα Βαράγκια (Αγορά, Δημητρούλα, Χοβολιό). Η Αγορά είχε τους καλύτερους και πιο ποιοτικούς παίκτες, γι’ αυτό και η πρώτη ομάδα του Ηρακλή βασίστηκε στην πλειοψηφία της σε αυτή τη συνοικιακή ομάδα (Χρ. και Λευτ. Μάντζαρης, Κώστας Κουγιάνος, Μάκης Αλυσανδράτος, Ντίνος Τριλίβας, Μάκης Παπαλέξης κ.ά.). Κάποιοι εξ αυτών, τα επόμενα δύο χρόνια, μεταγράφηκαν σε μεγάλες ομάδες του Νομού, όπως ο Τρίκαρδος (Χρ. Μάντζαρης, Μ. Αλυσανδράτος, Κ. Κουγιάνος).
Με το κλείσιμο των εκκρεμοτήτων τον Σεπτέμβριο, η ομάδα ξεκίνησε στην Γ' Κατηγορία. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Αιτωλικό με το Αγγελόκαστρο (1-1). Τεράστια επιτυχία! Στη συνέχεια, βέβαια, είχαμε και βαριές ήττες από πιο έμπειρες ομάδες, αλλά η σεζόν 1975-1976 ήταν η χρονιά της εμπειρίας.
Την επόμενη χρονιά, το Δ.Σ. διευρύνθηκε με τον Γιώργο Γαλάνη και τον Νίκο Σπετσέρη (Τζίτζικι). Με την προσθήκη νέων αλλά και εμπειρότερων παικτών, δημιουργήθηκε ένα σύνολο που μας ανέδειξε πρωταθλητές (κερδίσαμε βέβαια και δύο χαμένους αγώνες με ενστάσεις λόγω παράτυπης συμμετοχής αντιπάλων). Η άνοδος ήταν η αρχή για κάτι πιο ουσιαστικό. Φύγαμε από την έδρα του Αιτωλικού και για δύο χρόνια χρησιμοποιούσαμε το γήπεδο της Μαχαλάς, όπου μετακινούμασταν με φορτηγό.
Νέα πρόσωπα ήρθαν στη διοίκηση, με προπονητή τον Λάμπρο Πιτσούλια, ο οποίος με την επιβλητικότητα και την αγάπη του για την ομάδα δημιούργησε ένα εκπληκτικό σύνολο. Μαθητές οι περισσότεροι, πλαισιωμένοι από μεγαλύτερους παίκτες (Τζώνη Λουκέρη, Γιώργο Καλισώρα, Γρηγόρη Μπόνη, Νίκο Γκάτση «Λίλε» και αργότερα τους Βασίλη Ντέμο, Νίκο Μακρή, Τάκη Μπουκουβάλα, Νιόνιο Καβαλιεράτο κ.ά.).
Αργότερα, επί προεδρίας Ανδρέα Μαγγίνα, λήφθηκε η απόφαση και το ρίσκο να κατασκευαστεί κανονικό γήπεδο στον Αστακό. Ο χώρος που είναι σήμερα η έδρα της ομάδας υπήρχε από παλιά, αλλά ήταν απλώς ένα τετράγωνο όπου στήναμε δοκάρια το καλοκαίρι. Συχνά παίζαμε και απέναντι, προς τον κάμπο, λόγω καλύτερης μορφολογίας. Η πρωτοβουλία του Ανδρέα Μαγγίνα έγινε πράξη: διαμορφώθηκε ο αγωνιστικός χώρος, στήθηκαν μόνιμα γκολπόστ, δημιουργήθηκαν αποδυτήρια (πιο μικρά τότε) και πάγκοι.
Η ομάδα έγινε «ΟΜΑΔΑ». Τρεις φορές την εβδομάδα προπόνηση στο γήπεδό μας, αφήνοντας πίσω την Τσαπουρνιά όπου πηγαίναμε στοιβαγμένοι σε ένα φορτηγό. Ο Λάμπρος, με τις γνώσεις που απέκτησε, έγινε «εξπέρ» στην προπόνηση.
Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρα κατεβατά. Δεν θα αναφέρω όλους τους ποδοσφαιριστές που πέρασαν μέχρι το 1982 —κάποιοι εκ των οποίων αγωνίστηκαν αργότερα σε τεράστιες ομάδες όπως η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος και ο Παναιτωλικός. Αυτό το κομμάτι το κρατώ για ένα μελλοντικό άρθρο.
Θα κλείσω με μια επισήμανση: Εκείνη η ομάδα, με τον Λάμπρο Πιτσούλια, έκανε όλη την Αιτωλοακαρνανία να παραμιλά. Στο Κύπελλο, κερδίσαμε τον Άρη Αιτωλικού, το φόβητρο του Νομού. Όταν κληρωθήκαμε μαζί τους, μας έλεγαν «να πάρετε σακιά για τα γκολ». Πήγαμε εκεί και το αποτέλεσμα ήταν 3-2 υπέρ του Ηρακλή, με τρία γκολ του ανερχόμενου τότε σταρ, Πάνου Δημητρούκα. Βουβάθηκε ο Νομός!
Στη συνέχεια φτάσαμε στον ημιτελικό με τη Β' ομάδα του Παναιτωλικού στο Αγρίνιο. Μας υποτίμησαν, αλλά μέχρι το 70' το σκορ ήταν 0-0. Έβαλαν τρεις επαγγελματίες, και στο 85' ο διαιτητής «ανακάλυψε» πέναλτι. Το απέκρουσα, έδωσε επανάληψη, έγινε χαμός. Στη δεύτερη εκτέλεση η μπάλα βρήκε δοκάρι, ο Πάνος Μουρούκης έδωσε στον Μάκη Βότση (ή το αντίστροφο, η μνήμη μου με προδίδει εδώ), αυτός έκανε τρομερή κούρσα, πάσαρε στον Γιώργο Μακρυπίδη και 1-0! Νικήσαμε τον Παναιτωλικό! Ο Αστακός πήρε «φωτιά».
Επειδή φέτος ο Ηρακλής κλείνει 50 χρόνια από την πρώτη του ένταξη στα πρωταθλήματα (1975-2025), προτείνω στη διοίκηση να έρθει σε επαφή με τον Δήμο Ξηρομέρου για τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης. Να τιμηθούν οι παράγοντες (και οι συγγενείς όσων δεν είναι πια στη ζωή) και οι προπονητές. Θα ήταν ιδανικό να γίνει το καλοκαίρι ή το Πάσχα, ώστε να παρευρεθούν οι περισσότεροι που αγωνίστηκαν από το 1975 μέχρι σήμερα. Ας το τολμήσει το Δ.Σ. και ο Δήμος. Στοιχεία υπάρχουν!
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου