Θα θέλαμε να σας μεταφέρουμε την αγανάκτηση αλλά και την έντονη ανησυχία μας για μια σειρά από σοβαρά προβλήματα που αφορούν την οδική ασφάλεια στον Αστακό. Προβλήματα που είναι γνωστά και ορατά και, παρ’ όλα αυτά, παραμένουν χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση.
Το πρώτο αφορά ένα από τα πιο πολυσύχναστα και επικίνδυνα σταυροδρόμια της πόλης, στη γωνία του Κορδαλή (νυν οικία Δημητρίου Λιβάνη έναντι καταστήματος Σάββα), στον δρόμο που οδηγεί από την πλατεία προς το ΚΤΕΛ. Μετά τα έργα ανάπλασης στον δρόμο, η πινακίδα STOP δεν έχει επανατοποθετηθεί! Πρόκειται για μια παράλειψη που μπορεί να αποδειχθεί εγκληματικά επικίνδυνη. Στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει καθημερινά μεγάλη κυκλοφορία, ενώ ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες κινούνται πολλοί επισκέπτες και οδηγοί που δεν γνωρίζουν τους δρόμους της πόλης. Ένας οδηγός που δεν γνωρίζει το σημείο μπορεί πολύ εύκολα να εισέλθει στο σταυροδρόμι χωρίς να αντιληφθεί ότι πρέπει να σταματήσει. Και δεν μιλάμε θεωρητικά. Βρεθήκαμε στο ΚΤΕΛ και είδαμε με τα μάτια μας οδηγούς να φτάνουν στο συγκεκριμένο σημείο, να δημιουργείται σύγχυση και τελικά να διαπληκτίζονται μεταξύ τους, επειδή δεν υπήρχε η απαραίτητη σήμανση.
Πραγματικά, πόσο δύσκολο είναι να τοποθετηθεί μια πινακίδα STOP σε ένα σημείο όπου η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό ατύχημα;
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τον δρόμο μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο Αστακού στο Χοβολιό, όπου κάνουν μάθημα μαθητές της πέμπτης και της έκτης τάξης. Η κατάσταση του συγκεκριμένου δρόμου είναι τραγική εδώ και χρόνια. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο δρόμος θα χρησιμοποιείται καθημερινά από δεκάδες γονείς που θα μεταφέρουν και θα παραλαμβάνουν τα παιδιά τους. Έχει γίνει ασφαλτόστρωση μέχρι περίπου το ύψος της γειτονιάς Σκουτέρη. Για ποιο λόγο, όμως, σταματά εκεί η παρέμβαση και αφήνεται στην τύχη του το υπόλοιπο τμήμα που ανεβαίνει προς το σχολείο;
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση, βλέπουμε να έχει γίνει κίτρινη διαγράμμιση διάβασης πεζών έξω από το σχολείο. Διάβαση πεζών άνευ λόγου και για εμπαιγμό αφού δεν υπάρχει ουσιαστικά ασφαλές πεζοδρόμιο ή κατάλληλη υποδομή για την ασφαλή κίνηση των πεζών. Μια διαγράμμιση από μόνη της δεν δημιουργεί ασφάλεια. Χρειάζεται ένας δρόμος ασφαλής για τα παιδιά και τους γονείς που θα τον χρησιμοποιούν καθημερινά. Το ίδιο ισχυει και για το κεντρικο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου Αστακού, μα και για όλα τα σχολεία μας. Είναι αδιανόητο, εν έτει 2026, τα Σχολεία μέσα και έξω να παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης και να στερούνται ακόμη και των στοιχειωδών προϋποθέσεων ασφαλούς πρόσβασης, τη στιγμή που σχολικές υποδομές σε ολόκληρο τον κόσμο αντιμετωπίζονται ως χώροι που αξίζουν να είναι ασφαλείς, σύγχρονοι και αντάξιοι των παιδιών.
Και δεν είναι μόνο αυτά. Η Δημοτική Αρχή οφείλει επιτέλους να δώσει λύση και στον στενό δρόμο στο πλάϊ της αερογέφυρας, ένα σημείο που έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνο και όπου, όπως είναι γνωστό, έχουν ήδη σημειωθεί περιστατικά με αυτοκίνητα που έχουν ανατραπεί και βρεθεί εκτός δρόμου.
Το ίδιο σοβαρό είναι και το πρόβλημα στον δρόμο έξω από το Κέντρο Υγείας Αστακού. Πρόκειται για σημείο όπου ένα όχημα μπορεί, με μια μικρή απώλεια πορείας ή ακόμη και αν πατήσει η ρόδα του στο άκρο του δρόμου να βρεθεί στον γκρεμό. Είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστούν τέτοια σημεία.
Και εδώ πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: Οι κώνοι, κύριοι της Δημοτικής Αρχής, δεν είναι λύση! Οι κώνοι δεν συγκρατούν ένα όχημα. Δεν αποτελούν προστατευτικό στηθαίο. Δεν εμποδίζουν ένα αυτοκίνητο που θα χάσει την πορεία του να βρεθεί στον γκρεμό. Χρειάζονται ουσιαστικά μέτρα προστασίας, κατάλληλες μπάρες ή στηθαία ασφαλείας και οποιαδήποτε άλλη τεχνικά ενδεδειγμένη λύση απαιτείται, ώστε να προστατεύονται πραγματικά οι οδηγοί και οι επιβάτες.
Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε πρώτα να υπάρξει ένας σοβαρός τραυματισμός ή, ακόμη χειρότερα, να χαθεί μια ανθρώπινη ζωή για να αποφασίσουμε ότι «κάτι πρέπει να γίνει».
Ο Αστακός είναι μια πόλη που δέχεται καθημερινά κατοίκους, επισκέπτες και οδηγούς που δεν γνωρίζουν την περιοχή. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με πρόχειρες λύσεις ή να αφήνεται στην τύχη.
Η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Ας μη χρειαστεί να συμβεί κάποιο σοβαρό ατύχημα για να ενδιαφερθούν οι αρμόδιοι. Τα επικίνδυνα σημεία είναι γνωστά. Τα βλέπουμε καθημερινά. Τα χρησιμοποιούμε καθημερινά.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Πρέπει πρώτα να θρηνήσουμε θύματα για να αποφασίσει κάποιος ότι αυτά τα προβλήματα πρέπει επιτέλους να λυθούν;
Παρακαλούμε το θέμα να αναδειχθεί και να δημοσιοποιηθεί, ώστε να υπάρξει επιτέλους συγκεκριμένη απάντηση και, κυρίως, συγκεκριμένες ενέργειες από την Δημοτική Αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου