Εκατοντάδες νέα παιδιά, με τα πόδια ή τα μηχανάκια τους, με λάστιχα, κουβάδες και κλαδιά, ρίχτηκαν στη μάχη με την φωτιά

Άδειασαν οι καφετέριες, τα στέκια, τα παγκάκια.

Άφησαν τα κινητά τους από το χέρι, με τα σορτσάκια τους και τη μπλούζα τυλιγμένη στο στόμα και στο κεφάλι, βρέθηκαν στα μέτωπα της φωτιάς.

Εκατοντάδες νέα παιδιά, με τα πόδια ή τα μηχανάκια τους, με λάστιχα, κουβάδες και κλαδιά, ρίχτηκαν στη μάχη.

Και ήταν στην πρώτη γραμμή για να βοηθήσουν, να προσφέρουν ακόμα και να συμπαρασταθούν σε όλους αυτούς που δίνουν τη μάχη.

Πολλά από αυτά κρυφά από τους γονείς τους, γιατί πήγε και ο φίλος τους ή η φίλη τους.

Ξεχώριζαν σχεδόν γυμνά μέσα στους άλλους με τις στολές και τον εξοπλισμό.

Ίσως κάποιων από αυτά τα παιδιά, λίγο πιο πέρα καιγόταν ή κινδύνευε το σπίτι τους.

Και στη θέα τους αισθάνεσαι κάτι πρωτόγνωρο και περίεργο.

"Είμαι εθελοντής" μου είπε ένα μαυρισμένο και βρώμικο αγόρι φορώντας ένα μαύρο σορτσάκι και την μπλούζα του για μάσκα που τσακωνόταν με τον αστυφύλακα που δεν τον άφηνε να περάσει.

Το ρώτησα πόσο χρονών είναι. -17 αλλά σε 4 μήνες γίνομαι 18 μου είπε.

- Και τι κάνεις εδώ;

-Είμαι εθελοντής, ήρθα να βοηθήσω να σβήσουμε τη φωτιά, να σώσουμε κανένα σκύλο.

Δικαιολογήθηκα ότι το δάκρυ μου και η βραχνάδα στη φωνή μου, ήταν από τον καπνό.

Και επειδή ο καπνός ήταν πολύς, ήταν πολύ και το δάκρυ.

Μέχρι που ο μισόγυμνος βρώμικος Εθελοντής των 17 που σε 4 μήνες θα γίνει 18, πήρε το μηχανάκι του και χάθηκε μαζί με μια ομάδα εθελοντών προς τις φλόγες.

Από τον Aposporis Dimitrios