Συγκλονίζει η μητέρα του μικρού Μάριου: «Ο πόνος δεν είναι ταυτότητα, είναι αφετηρία για αλλαγή»

 

Με μια δήλωση-καταπέλτη για τις παθογένειες του συστήματος, η μητέρα του Μάριου επιλέγει την οδό της λογικής και της ευθύνης, ζητώντας κανόνες και διαφάνεια παντού.

Τους τελευταίους μήνες, η τοπική κοινωνία του Αστακού και ολόκληρη η χώρα παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα την περιπέτεια του μικρού Μάριου. Σήμερα, η μητέρα του, με μια δημόσια τοποθέτηση που αποτελεί μάθημα αξιοπρέπειας και πολιτισμού, σπάει τη σιωπή της.

Χωρίς ίχνος λαϊκισμού και μακριά από την αναζήτηση ρόλων ή δημοσιότητας, θέτει το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων». Μιλά για ένα σύστημα που πρέπει να λειτουργεί με κανόνες και όχι με «μέσα», για την υγεία που είναι δικαίωμα και όχι παροχή για λίγους, και για την προσωπική της απόφαση να μετατρέψει το βίωμά της σε φωνή διεκδίκησης για όλους τους αδύναμους.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:


«Τους τελευταίους μήνες η ζωή μου βρέθηκε στο φως με έναν τρόπο που δεν επέλεξα.

Δεν ήταν στόχος μου να γίνω γνωστή, αλλά υπήρξε μια στιγμή που η σιωπή δεν ήταν επιλογή.

Η περιπέτεια που ζήσαμε δεν ήταν απλώς μια δύσκολη προσωπική δοκιμασία. Ήταν μια εμπειρία που αποκάλυψε, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι συμβαίνει όταν τα συστήματα δεν λειτουργούν όπως πρέπει. Όταν η δύναμη, η αντοχή και η επιμονή μιας οικογένειας καλούνται να καλύψουν κενά που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

Μίλησα δημόσια γιατί ένιωσα ευθύνη. Όχι για να καταγγείλω, αλλά για να αναδείξω κάτι βαθύτερο: ότι χωρίς κανόνες, χωρίς πρόληψη, χωρίς λογοδοσία, το κόστος το πληρώνουν πάντα οι πιο αδύναμοι.

Δεν με ενδιαφέρει να μείνω στον ρόλο της γυναίκας που πόνεσε. Ο πόνος δεν είναι ταυτότητα. Είναι αφετηρία. Από εδώ και πέρα θέλω ο λόγος μου να αφορά λιγότερο το τι μας συνέβη και περισσότερο το πώς δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ και σε κανέναν. Η υγεία δεν μπορεί να εξαρτάται από γνωριμίες, θέσεις, μέσον, χρήμα ή αντοχές. Δεν μπορεί να λειτουργεί εκ των υστέρων. Χρειάζεται πρόληψη, δομές, σαφείς διαδικασίες, και ανθρώπους με ενσυναίσθηση, γνώση, επαγγελματισμό που αναλαμβάνουν ευθύνη. Το ίδιο ισχύει για κάθε δημόσιο σύστημα που αφορά τη ζωή μας. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με λόγια συμπάθειας. Χτίζεται με κανόνες και πρωτόκολλα που τηρούνται και λειτουργούν, με επικοινωνία και ανθρωπιά, με συνεργασία και με διαφάνεια.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να ανακοινώσω κάτι. Δεν ζητώ ρόλους, τίτλους ή θέσεις. Γράφω γιατί πιστεύω βαθιά ότι όταν κάποιος έχει βιώσει από κοντά τις συνέπειες της δυσλειτουργίας, έχει την υποχρέωση να μιλήσει με ψυχραιμία, καθαρότητα και σεβασμό. Αυτόν τον δρόμο επιλέγω να κοιτάξω από εδώ και πέρα. Με λιγότερο συναίσθημα. Με περισσότερη σκέψη. Με ευθύνη. Γιατί οι ζωές δεν προστατεύονται από συγκίνηση. Προστατεύονται από ένα σύστημα που επιβάλλεται να λειτουργεί σωστά πριν να είναι αργά.» Αυτόν τον δρόμο επιλέγω να κοιτάξω από εδώ και πέρα. Με λιγότερο συναίσθημα. Με περισσότερη σκέψη. Με ευθύνη. Γιατί οι ζωές δεν προστατεύονται από συγκίνηση. Προστατεύονται από ένα σύστημα που επιβάλλεται να λειτουργεί σωστά πριν να είναι αργά.»